Nużyca u psa: leczenie. Leczenie nużycy u psa zależy od tego, z jaką formą mamy do czynienia. Nużycę miejscową leczy się stosowanymi miejscowo preparatami roztoczobójczymi - zazwyczaj trwa to od 4 do 8 tygodni, do momentu, aż w zeskrobanej tkance nie będzie śladu pasożyta. Biegunka u psa może mieć różne przyczyny. Do najczęstszych należą: nagła zmiana diety; zjedzenie czegoś nieodpowiedniego; zarobaczenie; stres; dokarmianie resztkami ze stołu; wirus; Domowe sposoby na biegunkę u psa. Poniżej przedstawiamy kilka domowych sposobów na poradzenie sobie z rozwolnieniem u naszego pupila. Z pewnością Czerwone białka u psa to oznaka, że potrzebne będzie leczenie przeciwwirusowe lub przeciwgrzybicze. Ropiejące oko u psa - domowe sposoby. Zaczerwienione oczy u psa można delikatnie przemywać od zewnętrznego kącika oka do wewnętrznego przy użyciu wacika nasączonego przegotowaną, wystudzoną wodą. Nic innego nie wchodzi w grę. Ciąża urojona u psa jest zjawiskiem niepożądanym – o ile u wilków pełni bardzo ważne funkcje, o tyle u suczek psa domowego może być bardzo uciążliwa. Może prowadzić do wielu zaburzeń, w tym stanów zapalnych gruczołu mlekowego czy zaburzeń behawioralnych. Musimy pamiętać, że przed rozpoczęciem leczenia, musimy upewnić Nużeniec – leczenie metodami medycznymi. W przypadku pasożyta takiego jak nużeniec, leczenie powinien poprowadzić specjalista. Należy udać się do odpowiedniego lekarza – przy zmianach skórnych do dermatologa. Jeśli postawioną przez lekarza diagnozą jest nużyca, leczenie będzie opierało się na środkach do stosowania miejscowego. mimpi suami minta cerai tapi istri menolak. Nużyca – jak ją wyleczyć? Jakie stosować dermokosmetyki? 25 sierpnia 2020 Nużyca, często nazywana też demodekozą to choroba, którą wywołuje nużeniec – pasożyt, a właściwie niewielki pajęczak, który żeruje głównie w gruczołach łojowych i torebkach włosowych. Jako iż pajęczak ten odżywia… Więcej Fot: Justin Paget / Nużyca to choroba pasożytnicza, która jest spowodowana przez nużeńca - pasożyta z rodziny roztoczy wywodzącego się z rzędu pajęczaków. Łatwo się nią zarazić, dlatego nosicielem pasożyta jest większość ludzkości. W wielu przypadkach jednak przebiega bezobjawowo. Nużeniec egzystuje w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych. Najczęściej pasożyt lokuje się na twarzy – na nosie, czole, podbródku, policzkach oraz w okolicach powiek. Jego nosicielami jest ponad połowa społeczeństwa (szczególnie po czterdziestym roku życia, odsetek nosicieli nużeńca wzrasta z wiekiem), jednak jego obecność na ludzkiej skórze często niczym się nie objawia. Nużeniec może także występować u zwierząt domowych, w szczególności psów. Różnice w budowie różnych rodzajów pasożyta są jednak na tyle duże, że ryzyko zarażenia się nużycą od czworonoga jest niewielkie. Objawy nużycy Nużyca w większości przypadków jest bezobjawowa lub objawia się delikatnie – zaczerwienionymi policzkami lub niewielkim swędzeniem skóry. Zdarzają się jednak także przypadki poważniejszych objawów; jednym z nich jest stan zapalny w mieszku włosowym lub gruczole łojowym. Jest on spowodowany cyklem rozwojowy pasożyta, który odbywa się właśnie w tych miejscach. Odżywia się on bowiem łojem i nabłonkami, po czym je trawi, wydala odchody i ginie, zostawiając po sobie różne zmiany skórne: podrażnienie, stan zapalny, grudki skórne, krosty, zaskórniki, a w niektórych przypadkach także i nadkażenia bakteryjne. Innym objawem wynikającym z zarażenia nużeńcem jest wypadanie włosów – dzieje się tak ze względu na aktywność pasożyta w mieszkach włosowych. Nużyca powiek i oczu Inne objawy pojawiają się, kiedy nużeniec jest aktywny w okolicach oczu. Nużeniec może bowiem zaatakować brzegi powiek i mieszki włosowe. W tych przypadkach może to prowadzić do wypadania rzęs i brwi, które chronią i kontrolują nawilżenie oczu. W rezultacie dochodzi do pieczenia, swędzenia, zaczerwienienia powiek i uczucia suchości w oku. Innymi objawami nużycy w okolicach powiek i oczu są: zapalenie spojówek, zapalenie brzegów powiek, złogi na brzegach powiek oraz łupież cylindryczny (złogi wokół podstawy rzęs). Jak można zarazić się nużycą? Podstawową przyczyną zarażenia nużycą jest używanie na co dzień tych samych przedmiotów, co nosiciel pasożyta. Zaliczają się do nich: odzież, kosmetyki, ręczniki, pościel, grzebienie. Nużeniec może się także przenosić w czasie wizyt u kosmetyczek lub fryzjerów. Są tam bowiem używane przyrządy do pielęgnacji włosów, paznokci i skóry, które powinny być dezynfekowane przed każdym przyjęciem nowego klienta. W przeciwnym razie rośnie ryzyko zarażenia się nużycą. Na obecność nużeńca narażeni są wszyscy ludzie. Dzieje się tak ze względu na miejsca, przez które przenoszone są jaja – są to: kurz i prądy powietrza. Na zarażenie szczególnie narażone są osoby, które są alergikami, mają obniżoną odporność organizmu, zmagają się z zaburzeniami gospodarki lipidowej lub hormonalnej, osoby w podeszłym wieku, osoby żyjące w ciągłym stresie, a także te cierpiące na nawracające stany zapalne skóry oraz skórę łojotokową lub mieszaną. Nużyca u psa – czy można się nią zarazić? Nużyca u psa objawia się poprzez wypadanie sierści z określonych miejsc – o chorobie mogą świadczyć wyłysienia w okolicach: oczu, pyska, łączenia warg, głowy, zewnętrznej strony uszu, przednich łap oraz tułowia. Innymi objawami są: rumień oraz łuszcząca się skóra. Wszystkie te zmiany mogą świadczyć o ogniskowej formie nużycy, która może ustąpić nieleczona po upływie 4-8 tygodni. U psa często nie dochodzi do innych objawów. Jeżeli do działania nużeńca dołączają bakterie, może się to objawiać świądem, krostkami, ropniami i przetokami. Leczenie tego schorzenia u psów to długi proces ze względu na to, że poza eliminacją pasożytów należy ograniczyć same przyczyny i skutki zmian. Najczęstszymi metodami stosowanymi w leczeniu nużycy u psów są: farmakoterapia, stymulacja układu odpornościowego, specjalny szampon oraz antybiotykoterapia. Za zdrowego uznaje się psa, u którego po upływie 12 miesięcy nie doszło do nawrotu objawów nużycy. Wyniki najnowszych badań nad nużeńcem (demodex) dowodzą, że jest to pasożyt specyficzny gatunkowo. Oznacza to, że jego określone rodzaje występują głównie u osobników jednego gatunku, dzięki czemu można wyróżnić nużeńca ludzkiego (demodex folliculum), nużeńca psiego (demodex canis), nużeńca krótkiego (demodex brevis) itd. Prawdopodobieństwo zarażenia się nużeńcem od czworonoga jest zatem stosunkowo niskie. O wiele bardziej możliwe jest przeniesienie się pasożyta wyżej wymienioną drogą – przez przedmioty codziennego użytku. Brak możliwości zarażenia się psim nużeńcem nie zwalnia jednak całkowicie z ostrożności, szczególnie w przypadku osób ze znacznie obniżoną odpornością, dzieci, osób starszych oraz osób zmagających się z przewlekłymi schorzeniami. Zobacz film: 27 proc. przedszkolaków ma pasożyty Nużeńce psie Nużeńce psie (zwykle roztocz z gatunku Demodex canis) w niewielkiej liczbie obecne są w skórze większości zdrowych psów. Są to tzw. komensale (rodzaj współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści z drugiego, nie przynosząc mu ani korzyści, ani szkód). W związku z tym uznaje się je (obecne w niewielkiej ilości) za fizjologiczny składnik fauny, która kolonizuje skórę. Nużeńce bytują przede wszystkim wewnątrz mieszków włosowych, odżywiając się głównie łojem i zawartością komórek nabłonkowych. Rzadziej obecne są w gruczołach łojowych i potowych. Obok najpowszechniej występującego gatunku Demodex canis, u psów możemy mieć do czynienia z dwoma innymi: • bytującym na skórze, w okolicy ujścia mieszków włosowych; • Demodex injai, związanym dodatkowo z gruczołami łojowymi. Do rozwoju choroby dochodzi w wyniku nadmiernego, patologicznego wzrostu ilości nużeńców. Jest to związane głównie z wrodzonymi predyspozycjami organizmu do zwiększonego namnażania się pasożytów. Roztocza te przekazywane są z matki na potomstwo tuż po porodzie. Zwykle ma to miejsce podczas pielęgnacji szczeniąt, stąd miejscami predylekcyjnymi dla nużycy miejscowej są zazwyczaj okolice oczu, nosa, pyska. U większości szczeniąt nie występują objawy kliniczne. Pasożyty te nie przeżywają poza organizmem żywiciela. Najczęściej jest to schorzenie wtórne do innych przewlekłych chorób i związanych z nimi spadku odporności lub zaburzeń układu immunologicznego. Długość cyklu rozwojowego nużeńców Długość cyklu rozwojowego to około 20-35 dni. Wyróżniamy kilka stadiów rozwojowych: • wrzecionowate jaja, • larwy o 3 parach krótkich odnóży, • protopoczwarki z 6 parami odnóży, • poczwarki z 8 parami odnóży, • osobniki dorosłe (4 pary odnóży, głowa, tułów). Rasy, u których nużyca pojawia się najczęściej: Choć nużyca może pojawić się u każdego psa niezależnie od rasy, to u niektórych ras pojawia się znacznie częściej. Należą do nich: • shar pei, • buldog angielski, • buldog francuski, • west highland white terrier, • cairn terrier, • dog niemiecki, • doberman, • bokser, • owczarek niemiecki, • jamnik, • beagle, • mops, • sheltie. Nużycę wtórną u psów dorosłych powodują najczęściej: choroby endokrynologiczne (nadczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy), rozsiany proces nowotworowy, leki immunosupresyjne (np. glikokortykosteroidy), układowe choroby zakaźne, przewlekły stres, niedożywienie i cieczka. Postacie nużycy i charakterystyczne objawy kliniczne Nużyca miejscowa (ogniskowa) Nużycę miejscową (ogniskową) diagnozujemy najczęściej u młodych psów, tuż przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Charakterystyczne dla tej postaci jest występowanie kilku (1-5) zmian skórnych, mających postać dobrze odgraniczonych, plackowatych wyłysień. Występują również rumień, hiperpigmentacja, nadmierne złuszczanie naskórka. Mogą być obecne odlewy mieszkowe, zaskórniki (comedones) powstające w wyniku zaczopowania mieszków włosowych przez łój i komórki naskórka. Najbardziej typowa lokalizacja zmian to: • część twarzowa głowy (bardzo często zmiany na powiekach i wokół oczu – „okulary nużycowe”), • szyja, • kończyny piersiowe, • tułów (rzadziej). W przypadku wystąpienia świądu mamy do czynienia z wtórnymi infekcjami bakteryjnymi i na tle Malassezia. Na skórze pojawiają się wykwity w postaci grudek, krost i strupów. Może być obecny łojotok. W przypadku 90% psów chorych na nużycę miejscową dochodzi do samoistnego wyleczenia, natomiast w 10% występuje nasilenie i uogólnienie choroby. Nużyca uogólniona (młode psy) Najczęściej występuje u psów kilkumiesięcznych, poniżej 12 miesiąca życia (3-6 mies.). Zwykle niezbędne jest wdrożenie odpowiedniej terapii, w zależności od choroby pierwotnej. Ma to zapobiec rozwojowi choroby silnie osłabiającej organizm (zaawansowanej ciężkiej postaci nużycy krostkowej). Fakt, iż demodekoza uogólniona młodych psów pojawia się tuż przed osiągnięciem dojrzałości płciowej związane jest ze zmianami w układzie immunologicznym, gruczołach wydzielania wewnętrznego, zmianami w samej skórze zależnymi od okresu dojrzewania. Najczęściej wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej zmian skórne ustępują. Dotyczy to jednak głównie postaci miejscowej. Postać uogólniona nużycy znacznie rzadziej ulega samowyleczeniu. Najczęściej postać uogólniona jest następstwem uogólnienia się postaci miejscowej. Dochodzi do powiększenia wykwitów, łączenia ze sobą zmian skórnych i tworzenia tzw. blaszki naciekowej. Charakterystyczne jest występowanie stanu zapalnego na obwodzie zmian, przetok z sączącym się wysiękiem, hiperpigmentacji, krost, a następnie strupów, które pokrywają całą blaszkę. Bakteriami najczęściej wikłającymi początkowo jest Staphylococcus intermedium, a następnie: Pseudomonas spp., Proteus spp., E. coli. Zmiany mogą nasilić się i objąć całe ciało. Jeśli przybierają postać ropnych, krwotocznych ognisk o charakterze przewlekłym, może dojść do powiększenia węzłów chłonnych obwodowych, spadku masy ciała, a nawet posocznicy. Możliwy jest również przebieg łagodniejszy, tzw. „złuszczający”, gdzie nie dochodzi do wtórnych zakażeń i występują: rumień, intensywne złuszczenie naskórka, dodatkowo hiperpigmentacja. Nużyca uogólniona (psy dorosłe) Najczęściej z tą postacią mamy do czynienia u psów powyżej 4 roku życia. Związana jest z silnym spadkiem odporności, którego powodem może być przewlekły, pierwotny proces chorobowy, np. nowotworowy, choroby endokrynologiczne, jak nadczynność kory nadnerczy (hiperadrenokortycyzm) i niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm), układowe choroby zakaźne itd. Przebieg i objawy mogą być takie same jak przy postaci uogólnionej u młodych psów. Postać palcowa – nużyca przestrzeni międzypalcowych (pododemodekoza) Najczęściej ma ciężki przebieg. Postać ta jest bardzo trudna do wyleczenia. Może być wynikiem demodekozy skóry palców jako formy ograniczonej lub wchodzić w skład postaci uogólnionej. Możemy mieć do czynienia z różnymi objawami: • rumieniem okolic palców i przestrzeni międzypalcowych (zmiany mogą rozprzestrzeniać się jeszcze wyżej) oraz złuszczeniem naskórka. • dodatkowo mogą pojawiać się swędzenie i bolesność tych okolic, a także dochodzić do powstania zmian ropnych (powierzchownych i głębokich). Postać świądowa Nużyca przebiegająca ze świądem występuje głównie u west highland white terrierów. Specyficzne dla tej postaci jest to, iż objawy przypominają w znacznym stopniu atopowe zapalenie skóry. Jednak po wnikliwym badaniu można zauważyć, że rumień jest ograniczony do mieszków włosowych i wiąże się z występowaniem zaskórników oraz złogów łoju. Nie jest rozlany, jak przy atopii. Zmiany skórne przeważają nad świądem. Lokalizacja: twarz, małżowiny uszne, stopy, brzuch i tułów. Rozpoznawanie, diagnostyka różnicowa Jeżeli na podstawie objawów klinicznych i wieku psa możemy podejrzewać demodekozę, to w celu potwierdzenia choroby wykonujemy głęboką zeskrobinę skórną z kilku miejsc (stwierdzenie obecności licznych nużeńców) i badanie wyrwanych włosów (obecność ektopasożytów, dermatofitów, trichogram). W przypadku skóry bliznowatej, z owrzodzeniami, przetokami trudno wykonać zeskrobiny i w tym przypadku należy ją ucisnąć, co ułatwi wydobycie ropnej zawartości zmian, i wykonać badanie pod mikroskopem lub biopsję skóry. Jest to zalecane szczególnie u shar-pei. Warto pamiętać, że jest wiele jednostek chorobowych mogących dawać podobne objawy dermatologiczne, jakie obserwujemy przy nużycy. Podział tych schorzeń w zależności od rodzaju zmian, jakie występują, ilustruje tabela 1. W pierwszej kolejności należy wyeliminować właśnie te choroby, przeprowadzając dokładny wywiad środowiskowy, badanie kliniczne psa, zwrócić uwagę na czas pojawienia się pierwszych zmian, sezonowe ustępowanie, nasilenie, jak i wykonując odpowiednie badania ułatwiające rozpoznanie. Leczenie nużycy Leczenie nużycy jest trudne i złożone, zwłaszcza jeśli dotyczy postaci uogólnionej, a szczególnie ciężkiej postaci pododemodekozy (przetoki, czyraczność w przestrzeniach międzypalcowych). W przypadku postaci miejscowej nie zawsze istnieje potrzeba wdrożenia postępowania leczniczego, gdyż większość przypadków ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni (6-8 tyg.). Jeśli występują jedynie delikatne zaczerwienienie skóry i przerzedzenie włosa (początkowo mogą być jedynie takie objawy), można obserwować zmiany, ale wykonując równocześnie kontrolne zeskrobiny skórne co 2-4 tygodnie, by w przypadku nieustępowania lub nasilenia się zmian zaordynować odpowiednią terapię (następstwo wtórnych zakażeń bakteryjnych na tle Malassezia). W przypadku bardziej nasilonych ognisk postaci miejscowej stosujemy szampony z nadtlenkiem benzoilu w celu „oczyszczenia mieszków włosowych” i pozbycia się nadkażeń bakteryjnych. Ropne zapalenie skóry wymaga stosowania antybiotyków przez co najmniej 3 tygodnie w przypadku ropnego powierzchownego zapalenia skóry i 4-6 tyg. w przypadku czyraczności. Wtórne zakażenia na tle Malassezia wymagają stosowania szamponów przeciwgrzybiczych lub ogólnych leków przeciwgrzybiczych. Podajemy dodatkowo preparaty witaminowo-mineralne i zawierające kwasy tłuszczowe. Pomocne są również środki stymulujące odporność. Podstawą jest zastosowanie preparatu pajęczakobójczego, w zależności od nasilenia zmian, wrażliwości psa. Terapia uzależniona jest również od doświadczeń w stosowaniu leków przez prowadzącego lekarza weterynarii. W postępowaniu przeciwko nużycy uogólnionej (bo tą głównie leczymy) stosowane są zarówno leki zarejestrowane, jak i niezarejestrowane dla psów. Do leków zarejestrowanych należą: • amitraza w roztworze o stężeniu 0,05%. Pomyślna reakcja na leczenie aż w 90% przypadków, u których ten lek został zastosowany. Możliwe są jednak silne działania niepożądane, takie jak: wymioty, apatia, obniżenie temperatury ciała, spadek ciśnienia krwi, bradykardia, świąd, erytrodemia (rumień z nasilonym złuszczeniem naskórka), wzrost poziomu cukru we krwi, śmierć. Amitraza jest inhibitorem MAO (skutki uboczne u pacjentów przyjmujących inne leki tego typu); • moksydektyna w połączeniu z imidaklopridem – preparaty spot on, aplikowane raz na miesiąc, a najlepiej częściej – co 2-3 tyg. (większa skuteczność). Skutki uboczne występują rzadko i należą do nich: łojotok, rumień, wymioty. Przy połknięciu preparatu mogą wystąpić: ataksja, drżenia, rozszerzenie źrenic, osłabienie reakcji na światło, zez, duszność, zwłaszcza u owczarków szkockich, staroangielskich i ich mieszańców. Do leków niezarejestrowanych, skutecznych w leczeniu nużycy należą: • oksym milbemycyny (0,5-2 mg/kg 1 x dz.): skuteczność 60-90%; reakcje niepożądane rzadko, zwykle miejscowe, jak: rumień, nadmierne złuszczenie oraz ogólne (łagodna i przemijajaca niezborność ruchowa, brak apetytu, wymioty, ślinienie); • moksydektyna (200-400 mikrogramów na kg x dz.): skuteczność i objawy uboczne podobne jak w przypadku oksymu milbemycyny, choć częstsze; • iwermektyna (400-600 mikrogramów na kg 1 x dz.) – skuteczność 85% przypadków; łatwa w podaniu, tania. Częste i możliwe ciężkie skutki uboczne, zwłaszcza u wrażliwych psów – owczarki szkockie i ich mieszańce; większe dawki skuteczniejsze, ale mogą spowodować nie tylko niezborność ruchową, drżenia, apatię, ale nawet śmierć. Aby postawić prawidłową diagnozę, należy pobrać zeskrobiny lub wykonać trichogram, najlepiej co 4 tygodnie, i określić liczbę roztoczy, stosunek martwych do żywych osobników dorosłych i niedojrzałych. W przypadku gdy nie ma poprawy lub nie jest ona zadowalająca, należy zmodyfikować terapię i znaleźć przyczynę pierwotną, np. niewydolność tarczycy, w wyniku której wtórnie rozwija się nużyca. Leczenie należy kontynuować do momentu 2-3 ujemnych zeskrobin wykonywanych w odstępie 2 tygodni i po miesiącu. Możliwe jest występowanie nawrotów do roku od wyleczenia. Objawy kliniczne mogą nie występować, mimo obecności roztoczy. Wtedy możemy rzadziej stosować odpowiednią terapię, w przypadku klinicznej postaci choroby uogólnionej należy postępować bardziej radykalnie. Opis przypadku nużycy u 6-miesięcznej suczki W październiku 2013 roku na konsultacji w gabinecie pojawił się mieszaniec, 6-miesięczna suka Lili. Pies był szczepiony, nieregularnie odrobaczany, odpchlany i odkleszczany. Żywiony przede wszystkim tanimi karmami marketowymi i resztkami ze stołu. Z informacji uzyskanych od właścicielki wynikało, że już w wieku ok. 3 miesięcy pojawiły się pierwsze problemy dermatologiczne. Występowały delikatne zaczerwienienia skóry, przerzedzenia sierści, łysinki okolicy pyska, dokoła oczu, brzusznej powierzchni szyi. Dodatkowo obecny był rumień, szczególnie silnie wyrażony na szyi. Pojawiał się również świąd o różnym natężeniu, częściowo uzależniony od rodzaju diety. Ogólne samopoczucie zwierzaka było bardzo dobre. Pies cały czas był wesoły, z chęcią przyjmował pokarm oraz pił. Oprócz zmian skórnych nie zaobserwowano innych odstępstw od normy. W badaniu klinicznym: temperatura 38,5 st., spojówki i błony śluzowe różowe, prawidłowo nawilżone, jama brzuszna palpacyjnie miękka i niebolesna, obwodowe węzły chłonne niepowiększone, osłuchowo brak zmian nad górnymi i dolnymi drogami oddechowymi oraz sercem. Zmiany skórne wyraźnie widoczne i uogólnione. Występował rumień, który dotyczył praktycznie całego ciała – wzdłuż kręgosłupa intensywnie zaczerwieniona skóra, okolica pyska, wokół oczu, szyi (brzuszna część), dystalnych odcinków kończyn. W mniejszym stopniu wyrażony na brzusznej części tułowia, w pachwinach, po wewnętrznej stronie ud. W tych okolicach widoczne były liczne wyłysienia i przerzedzenia sierści. Obecne były pojedyncze krosty i grudki rumieniowe. Występowało rumieniowo-woszczynowe zapalenie przewodów słuchowych. Wykonane badania: • test bibułowy – wynik ujemny; • głęboka zeskrobina skórna pobrana z dwóch miejsc – wynik dodatni, obecność żywych dorosłych nużeńców, kilka w polu widzenia. Nie wykazano obecności świerzbowców, dermatofitów. Dodatkowo wykonane badanie w lecznicy – dermatofit, test wynik ujemny. Zaordynowano terapię: • antybiotykoterapia – amoksycylina z kwasem klawunolowym w dawce 25 mg/kg co 12 h przez minimum 3 tygodnie; • Tolfedine 4% (40 mg/ml) w iniekcji w dawce 4 mg/kg co 24 h przez 3 dni; • Advocate spot on do zakraplania na skórę, do powtórzenia po 2 tygodniach; • preparat Amino Biotin zawierający biotynę, witaminy i aminokwasy egzogenne; 0,5 tabletki na dzień przez 2 mies.; • zalecono wykonanie zeskrobiny za 2-4 tygodnie. Właścicielka zdecydowała się jedynie na kilka badań i ograniczone leczenie ze względu na brak funduszy. Po 2 tygodniach terapii zaobserwowano znaczne zmniejszenie się rumienia skóry, zwłaszcza części twarzowej głowy i szyi. Natomiast w okolicy dystalnych części kończyn rumień skóry zmniejszył się nieznacznie. Rozpoczął się porost sierści, niezadowalający jedynie w okolicach dystalnych części kończyn. Zalecono antybiotykoterapię jeszcze przez 2 tygodnie i kontrolę. Zastosowano preparat Advocate i zalecono kolejną aplikację za 2 tygodnie. Po tym okresie rumień skórny był obserwowany jedynie na dystalnych odcinkach kończyn, jednakże i w tych okolicach wystąpiła wyraźna poprawa. Właścicielka nie wyraziła zgody na powtórną zeskrobinę. Zalecono regularne wizyty kontrolne i stosowanie preparatu Advocate spot on co 2 tygodnie co najmniej dwukrotnie po całkowitym ustąpieniu zmian. Właścicielka przerwała zaleconą terapię, w związku z czym po 3 miesiącach nastąpił nawrót, tym razem w znacznie bardziej nasilonym stopniu. Nawrót częściowo związany był ze spadkiem odporności w związku z pojawieniem się pierwszej cieczki. Zmiany skórne obejmowały: • małżowiny uszne zewnętrzne – wyraźny rumień; • brzuszną część szyi – intensywny rumień, łojotok i zliszajowacenie, łuszczenie naskórka; • obszar wzdłuż kręgosłupa na całej długości – intensywny rumień skóry; • kończyny tylne, po wewnętrznej stronie ud – intensywny rumień skóry, po zewnętrznej stronie – przebarwienie i rumień, intensywne łuszczenie naskórka; • kończyny przednie – zmiany skórne zlokalizowane w okolicy ramienia (głównie wyłysienia i łuszczenie naskórka); • intensywny rumień, przerzedzenia i wyłysienia sierści na dystalnych częściach kończyn przednich i tylnych. Łuszczenie naskórka. Zastosowano następującą terapię: • antybiotykoterapia – amoksycylina z kwasem klawunolowym w dawce jak poprzednio, minimum 3 tygodnie; • meloksykam w preparacie Metakam 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań dla psów i kotów w dawce 0,2 mg/kg 2-krotnie w odstępie 48 h; • Advocate spot on do kolejnego powtórzenia za 2 tygodnie; • dietę hipoalergiczną – Royal canin hypoallergenic – przez minimum 6-8 tygodni. Po 2 tygodniach zaobserwowano poprawę, ale nie była ona tak zadowalająca jak przy pierwszym zastosowaniu. Powtórzono podanie preparatu Avocate spot on, kąpiele w szamponie jodoforowym raz w tygodniu, przedłużono antybiotykoterapię jeszcze przez 2 tygodnie. Dodatkowo zastosowano miejscowo preparat Allerderm spot on bezpośrednio na miejsca, w których skóra była intensywniej zaczerwieniona i występowało intensywne łuszczenie naskórka (wzmocnienie bariery ochronnej naskórka, nawilżenie skóry). Po następnych 2 tygodniach nie było dalszej poprawy, a zmiany skórne zaczęły się nawet rozszerzać – intensywny rumień, wyłysienia praktycznie w każdej części ciała (liczne zmiany na części twarzowej głowy, szyi, tułowiu, bokach ciała, udach, dystalnych odcinkach kończyn itd.). Intensywne łuszczenie, przebarwienia, zaskórniki, zwłaszcza w okolicy ud. W związku z tym zdecydowano o całkowitej zmianie sposobu leczenia. Do badania pobrano zeskrobinę z kilku miejsc (trzech), sporą ilość złuszczającego się naskórka. Za pomocą pęsety pobrano włosy z kilku miejsc i przekazano do laboratorium. Pasożyty, ich jaja, dermatofity są łatwo wykrywalne podczas tego badania. Jest to bardzo przydatne i proste w wykonaniu badanie w kierunku nużycy. W zeskrobinie obecne były: • odlewy mieszkowe, • Demodex canis, kilka w polu widzenia, dorosłe, martwe. W przypadku demodekozy klinicznej zwykle w zeskrobinie stwierdza się liczne dorosłe nużeńce i/lub wzrost stosunku farm niedojrzałych do dorosłych. Biorąc pod uwagę skuteczność pierwszej terapii, następnie jej ponowienie i niezadowalający efekt terapeutyczny, poszerzenie się zmian i wyniki wykonywanych zeskrobin, postanowiono zastosować iwermektynę, której skuteczność sięga aż 85% przypadków. Dodatkowo jej zaletą jest niski koszt terapii oraz łatwość podania. Wadę stanowi fakt, iż często wywołuje skutki uboczne, zwłaszcza u ras wrażliwych, jak owczarek szkocki i mieszańce. Iwermektyna nie jest zarejestrowana dla psów. Możliwe skutki uboczne to: niezborność ruchowa, apatia, ślepota, śpiączka oraz śmierć. W związku z tym najlepiej zacząć podawanie iwermektyny od mniejszej dawki i stopniowo ją zwiększać. Dawkowanie: 0,6 mg/kg co 24 h, doustnie. Rozpoczynamy od 0,05-0,1 mg/kg, w drugim dniu 0,2 mg/kg i stopniowo zwiększamy o 0,1 mg/kg, aż do osiągnięcia dawki 0,6 mg/kg. W gabinecie autora zastosowano iwermektynę w mniejszej dawce ze względu na bezpieczeństwo psa (Lili nie miała wykonywanych podstawowych badań krwi – morfologii i biochemii). Zaczęto od dawki 0,05 mg/kg per os 1 x dz. 1. dnia; 0,1 mg/kg 2. dnia; 0,2 mg/kg 3. dnia; 0,3 mg/kg 4. dnia; 0,4 mg/kg 5. dnia i tę dawkę stosowano jeszcze przez 9 dni. Terapia iwermektyną trwała łącznie 14 dni. Równocześnie zalecono: • kąpiele w szamponie Hexoderm (co 3 dni przez 2 tygodnie, następnie raz w tygodniu przez 2 miesiące, raz na 2 tygodnie przez 3 miesiące); • w celu wzmocnienia odporności preparat Vetfood immunoactive w dawce 1 kapsułka dziennie przez 2 miesiące; • efa oil – zawierający kwasy omega 3 i 6, 15 kropli na dzień przez minimum 2 miesiące; • po zakończeniu ordynacji iwermektyny, zamiast preparatu Advocate, Certifect do stałego podawania co 3 tygodnie. Po 10 dniach zauważalna była znaczna poprawa. Widoczny był porost włosa, zwłaszcza w okolicy głowy, kończyn przednich, mniej zauważalny w okolicy szyi i tułowia, okolicy ud i dystalnych odcinków tylnych łap. Oprócz porostu włosa, zmniejszył się rumień skórny w okolicy głowy i przednich łap. W okolicy bioder wyraźnie widoczne ustępowanie przebarwienia i intensywnego łuszczenia naskórka. Zastosowano iwermektynę jeszcze przez 4 dni, po których nastąpiła jeszcze wyraźniejsza poprawa stanu skóry. Rumień skóry już niewidoczny w okolicy głowy, w niewielkim stopniu w okolicy boków ciała i szyi, a nawet końców łap. Łuszczenie obecne jedynie w okolicy bioder, w nieznacznym stopniu. Przebarwienie i rumień również nieznaczny. Widoczny porost sierści w okolicach wszystkich zmian. Po zakończeniu terapii iwermektyną zaczęto podawanie Certifect spot on ze względu na fakt, iż preparat ten zawiera amitrazę. Zalecany jest również dla psów w ochronie przeciwkleszczowej. Po miesiącu od zakończenia terapii iwermektyną i dwa tygodnie po podaniu Certifectu rumień skórny zupełnie ustąpił. Miejsca poprzednich przerzedzeń i wyłysień porosły włosem. Dotyczyło to również kończyn i szyi, gdzie zmiany były mocno nasilone (występowały intensywny rumień, łuszczenie naskórka i lichenizacja). Obecnie pies przyjmuje jedynie Certifect i jest kąpany w Hexodermie (według ustalonego schematu). Nie występują żadne niepokojące objawy. Zalecono wykonanie zabiegu sterylizacji ze względu na fakt, iż postać uogólniona w dużym stopniu związana była z pojawieniem się rui i przy każdej kolejnej najprawdopodobniej będziemy mieć do czynienia z nawrotem demodekozy. Podsumowanie Nużyca jest jedną z najczęściej występujących u psów chorób skóry o charakterze zapalnym. Ta jednostka chorobowa nieraz spędza sen z powiek nie tylko lekarzom weteterynarii, ale również właścicielom zwierząt. Powodem są trudności w leczeniu tej ektoparazytozy oraz rozległość zmian i ciężkość przebiegu, zwłaszcza postaci palcowej. O skuteczności terapii, oprócz doboru właściwych dla danego pacjenta leków, decydują cierpliwość właściciela i sumienne wykonywanie zaleceń wydanych przez lekarza prowadzącego. Autor: lek. wet. Marzena Zmarlak Gabinet weterynaryjny Felican-Vet, Warszawa Streszczenie: Nużyca (demodekoza, świerzb czerwony, świerzb nużeńcowy) jest jedną z najczęściej występujących dermatoz ektopasożytniczych u psów. Występuje głównie u młodych osobników, niemal wyłącznie poniżej 12 miesiąca życia. U dorosłych zwierząt spotykana jest znacznie rzadziej, zwykle powyżej 4 roku. U tych psów towarzyszy głównie ciężkim, uogólnionym schorzeniom, w znaczny sposób upośledzającym odporność, np. niedoczynności tarczycy, nadczynności kory nadnerczy, nowotworom. W przypadku nużycy psów możemy mieć do czynienia z postaciami: miejscową, uogólnioną, nużycą palcową i świądową. Piśmiennictwo: 1. Wilkinson Harvey Atlas dermatologiczny małych zwierząt. 1996. 2. Nuttall T., Harvey Mc Keever Choroby skóry psów i kotów, kolorowy atlas i podręcznik. Galaktyka, 2010. 3. Niemand Suter Kohn B.: Praktyka kliniczna: psy. Galaktyka, 2011. 4. Dokumentacja Gabinetu Felican-Vet. Przejdź do następnej strony W artykule opiszemy jak wywołać wymioty u psa, by mu nie zaszkodzić. Podpowiemy także, kiedy nie warto tego robić i pozostawić leczenie specjaliście. Dowiedz się więcej, aby udzielić swojemu psu pierwszej pomocy w stanach zagrożenia życia. Wywoływanie wymiotów u psa – kiedy warto? By zdecydować, czy w ogóle warto wywoływać wymioty u zwierzaka, należy wiedzieć, ile czasu minęło od spożycia przez niego toksycznej substancji. Jeśli pies zjadł winogrona, rodzynki, czekoladę lub gumę do żucia, torsje mogą pomóc ograniczyć rozprzestrzenianie się toksycznych substancji w organizmie. Jednak, gdy doszło do połknięcia ksylitolu czy trutki na ślimaki takie działania są co najmniej nieuzasadnione i nieskuteczne. W przypadku spożycia środków silnie drażniących jest to zdecydowanie odradzanie, ponieważ podczas zwracania substancje mogłyby dostać się do płuc. Często wskazaniem do wywoływania wymiotów u psa jest podejrzenie spożycia przez niego trucizny. W okresie wiosenno-letnim przeważnie są to pestycydy, ale również rośliny (np. bukszpan, bluszcz, hortensja, skrzydłokwiat, konwalia majowa czy aloes). Jednak niekiedy czworonogom zdarza się połknąć ciało obce. Część opiekunów zaczyna wtedy zastanawiać się jak wywołać wymioty u psa, by pomóc mu wydalić niepożądany przedmiot, a tymczasem powinni niezwłocznie udać się ze swoim pupilem do gabinetu weterynaryjnego! Niewielkie przedmioty takie jak wstążki, folie, śrubki lub te o ostrych końcach (na przykład igły) mogą wywoływać ryzyko niedrożności, uszkodzenia lub perforacji, czyli przebicia któregoś odcinka przewodu pokarmowego. Zawsze, zanim zaczniesz zastanawiać się, jak wywołać wymioty u psa, skonsultuj się ze swoim lekarzem weterynarii, chociażby telefonicznie. Każda substancja trująca będzie mieć różne działanie. Trutki na szczury są niezwykle niebezpieczne i prowadzą do krwotoku wewnętrznego, którego samodzielne opanowanie jest niemożliwe. Jak wywołać wymioty u psa w bezpieczny sposób? Istnieje kilka metod wywoływania wymiotów u psa, które cieszą się niesłabnącą popularnością, mimo że są niezwykle szkodliwe. Zanim dowiesz się, jak wywołać wymioty u psa sprawdź, jak tego nie robić i czego nie należy stosować: wsadzanie zwierzakowi do gardła patyków, łyżek lub – co gorsza – palców – może jedynie zestresować psa, a z pewnością nie doprowadzi do oczyszczenia żołądka z toksycznej substancji. W dodatku przerażony czworonóg może zareagować na takie zachowania agresywnie, nawet jeśli przedtem nie przejawiał tego typu zachowań;podawanie psu rozpuszczonej soli kuchennej, by usunąć z ich przewodu pokarmowego trującą substancję – niestety sól sama w sobie jest trucizną dla psa, a spożycie jej, zwłaszcza w dużych ilościach często podawanych przez opiekunów, może doprowadzić do wystąpienia poważnych zatruć w przebiegu, których częste są nawet zaburzenia neurologiczne. Intoksykacja dwoma różnymi substancjami znanie utrudnia postawienie właściwej diagnozy i wdrożenie odpowiedniego leczenia, a w dodatku pogarsza rokowania sody oczyszczonej – nie należy do sposobów pozbawionych skutków ubocznych. Jej spożycie może doprowadzić do podrażnienia błon śluzowych żołądka i przełyku oraz niewydolności nerek czy wątroby. Zatem jak wywołać wymioty u psa, by mu nie zaszkodzić? Na rynku nie ma dostępnych specjalistycznych leków do użytku domowego, a niekiedy szybka reakcja może znacznie poprawić rokowania zwierzaka. Dlatego w niektórych przypadkach warto skorzystać z wody utlenionej. Pamiętaj jednak, że stosowanie wody utlenionej u kotów jest kategorycznie zabronione, ponieważ jej podanie mruczkom wiąże się z ogromnym ryzykiem rozwinięcia się martwicowo-wrzodziejącego zapalenia przewodu pokarmowego z krwawieniem i perforacją. Przeprowadzana w ten sposób dekontaminacja żołądka u psa również nie jest pozbawiona zagrożenia w postaci podrażnienia oraz zapalenia błony śluzowej żołądka, jednak niekiedy to mniej szkodliwe rozwiązanie niż oczekiwanie kilkudziesięciu minut na przyjęcie przez lekarza weterynarii.  Kiedy warto wybrać się do lekarza weterynarii? Jeśli dojdzie do spożycia substancji trującej, zawsze warto skonsultować się z profesjonalistą. Weterynarz najlepiej oceni szkodliwość danego związku dla psów i kotów oraz dobierze odpowiednio dobrane leki. Poza tym często do zjedzenia niepożądanego pożywienia dochodzi podczas nieobecności opiekunów, w związku z czym ciężko ocenić, od jak dawna trucizna znajduje się w układzie pokarmowym zwierzaka. W przypadku niektórych produktów czy leków związki aktywne uwalniają się powoli i stopniowo, więc jeśli opiekun szybko wywoła wymioty, może się udać uniknąć zatrucia. Jednak, gdy psiak połknie szybko uwalniającą się truciznę, poza dekontaminacją żołądka niezbędne będzie także przeprowadzenie procesu detoksykacji. Poza tym podczas wymiotów dochodzi do znacznego odwodnienia organizmu, a zastosowanie płynoterapii w warunkach domowych jest właściwie niemożliwe. Lekarz weterynarii odpowiednio dobierze rodzaj preparatu do potrzeb pacjenta. Jak wywołuje się wymioty u psa w gabinecie weterynaryjnym? Dotychczas lekarze stosowali przede wszystkim apomorfinę, jednak obecnie coraz rzadziej się z niej korzysta. To preparat należący do grupy leków opioidowych, w związku z czym podany w zbyt dużej dawce w stosunkowo do masy ciała psa może wywołać odwrotny skutek. Od niedawna na rynku dostępny jest ropinirol w postaci kropel do oczu. Działa podobnie do apomorfiny, wywołując mdłości i wymioty, ale po jej podaniu występuje mniej skutków ubocznych. Nawet jeśli udało ci się samodzielnie wywołać wymioty u psa, niezbędne jest wykonanie kontrolnych badań krwi i moczu. Tylko w ten sposób weterynarz może ocenić, czy podczas zatrucia nie doszło do uszkodzenia narządów wewnętrznych. By dowiedzieć się, jak wywołać wymioty u psa w bezpieczny sposób, skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Zastosowanie niektórych domowych sposobów może być nieskuteczne, ale również szkodliwe. Pamiętaj, że zawsze lepiej zapobiegać niż leczyć i staraj się trzymać wszystkie niebezpieczne produkty z dala od pyska psa. Dzisiaj opowiem Wam o psiej chorobie skóry, która może dotknąć czworonoga każdej rasy-nużycy. Czym jest nużyca Nużyca to choroba skóry, która ma charakter zapalny. Jest wywoływana przez nużeniec psi- Demodex canis. Jest on stawonogiem, który żeruje w skórze czworonoga, a w zasadzie w jego mieszkach włosowych. Może on osiągać wielkość nawet 40 na 230 mikrometrów. Nużeniec, w niewielkiej ilość, może występować nawet w skórze zdrowego osobnika. Niestety, wystarczy, by jego ilość minimalnie wzrosła, a psiak zachoruję na nużycę. Do zarażenia tą chorobą dochodzi podczas karmienia szczeniaka oraz innych zabiegów wykonywanych przez matkę osobnika. Piesek staje się podatny na pasożyta w momencie, gdy jego odporność drastycznie spada. Rodzaje nużycy Istnieją cztery rodzaje nużycy: Uogólniona nużyca młodzieńcza Ten rodzaj nużycy dotyka psów w wieku od 3 do 12 miesiąca życia. Najpierw zaczyna się jako postać ogniskowa. Następnie przenosi się na większe obszary skóry. W mniej więcej połowie przypadków zarażenia, leczenie odbywa się samoistnie. Do zachorowania przyczyniają się kilka czynników: stres, pasożyty jelitowe, spadek odporności, niedożywienie. Rasy psów podatnych na uogólnioną nużycę młodzieńczą: Doberman, Mops, Jamnik, Buldog angielski, Collie, Dalmatyńczyk, Bokser, Boston terrier, Beagle, Shar-pei, Sheltie, Buldog francuski, Amstaff, Owczarek niemiecki. Objawy uogólnionej nużycy młodzieńczej: rumień, łuszczenie się skóry, świąd, powiększenie węzłów chłonnych, wyłysienia. Uogólniona nużyca wieku dorosłego Są na nią podatne osobniki w wieku od pierwszego roku życia. Może na nią zachorować pies każdej rasy. Przyczyny uogólnionej nużycy wieku dorosłego: spadek odporności, niedoczynność oraz nadczynność tarczycy, różnego typu nowotwory, cukrzyca. Ogniskowa Postać ogniskowa dotyczy psów w wieku poniżej jednego roku życia. W większości przypadków ustępuje po czterech do ośmiu tygodni. U pozostałych osobników przekształca się w postać uogólnioną. Objawy: wyłysienia, łuszczenie się skóry, świąd, krostki, ropnie, zmiany w okolicy pyska, oczu, warg, uszu oraz głowy. Postać palcowa Postać ta może, ale nie musi, występować przy nużycy uogólnionej. Dotyka głównie psów ras olbrzymich. Objawy postaci palcowej: swędzenie i bolesność, zmiany ropne, rumień w okolicy palców i między palcami. Diagnozowanie nużycy Weterynarz rozpoznaje nużycę na podstawie objawów klinicznych. Zdejmuje również próbkę skóry, by stwierdzić obecność pasożyta. Istnieją jednak choroby, które mogą dawać podobne objawy do tych wywoływanych przez nużycę. Należą do nich: alergia pokarmowa, atopowe zapalenie skóry, pęcherzyca, alergiczne, pchle zapalenie skóry, zapalenie skóry, zapalenie mięśni, trądzik. Leczenie nużycy Leczenie tej choroby polega na używaniu szamponu z nadtlenkiem benzoilu oraz podawaniu miejscowo amitrazy. Weterynarz, po zdiagnozowaniu choroby, wyznaczy odpowiedni tor leczenia. Jeśli nużyca będzie w zaawansowanym stanie, możliwe, że piesek będzie musiał przyjmować antybiotyki. Dodatkowo, podaje się czworonogowi leki zwiększające odporność. Ważne jest również to, by co 7 do 10 dni wykonać badanie zeskrobiny skórnej z obszarów zajętych nużycą. Leczenie należy prowadzić tak długo, aż piesek będzie totalnie zdrowy.↓ KARMY I AKCESORIA DLA PSÓW ↓ Tekst: Małgorzata Filipczyk Zdjęcie:

nużyca u psa domowe sposoby